کھلوتا رِها, اَوهدا دروازا مّل کے,
اَوه ٹُر وی گِآ, چور بُوهيوں نِکل کے ۔
کِسے بِن, اَوه رهِںدا نایں دُور پل وی,
مےرے واستے پر, رهی بھلکے بھلکے ۔
اےه نرمی مِری هونی تےرے تے هاوی,
جِوےں شوخ شاخاں, رهے وےل ول کے ۔
هر ِاک رُت نُوں, زخماں نےں پهِچان لَےنَےں,
کوای رُوپ بھاوےں, اَوه آوے بدل کے ۔
کدی پھُّل بنکے, کدی دھُوڑ واںگُوں,
تےرے نال رهِنَےں, زمیں وِچ وی رل کے ۔
اساڈے مِلن, تے وِچھوڑے دا وےلا,
نسیباں, رکیباں نےں, لِکھِآ اے رل کے ۔
اَوهی بات اسلی, تے اُّتم کهاوے,
جو مُل پاںودی اپنا, مُوںهوں نِکل کے ۔
خُشی غم دے رںگاں دی هَے, زِںدگانی,
کدی رںگ گُوڑھے, کدی هلکے هلکے ۔
جے ڈھِّلی هوای واگ, دِل والی 'اشرف',
لوا لَےںگا پّکے ای, اّکھاں 'چ نلکے ۔
