لوک کهِںدے
خاموشی بےزُبان هُںدی هَے
پر مَےنُوں لّگدا
خاموشی ٹھںڈھا سںگرام هُںدی هَے
خاموشی بےمُهارے بڑبولےپن دا
پهِلا پڑاا هَے
گلے ’چ اٹکی چیک دی
ٹُّکی جیبھ دا درد هَے
خاموشی
گھُوک سُّتے هنھےرے دی نیںد نهیں
سگوں اُسدی هِّک اُّتوں لںگھے
سّپ دی چمک هُںدی هَے
سِرف سهِمتی دا پرگٹاا نهیں
اسهِمت مُّدِآں ’تے اںدرو-اںدری
چّلدا گھول وی هَے
خاموشی سِرف ’هاں’ دی مُدرا وِچ
جھُکی هوای دھَون نهیں هُںدی
بےخَوف کھڑھے بںدے دی دھَون دا
اکڑاا وی هُںدی هَے
جِنھاں دی زُبان ’چ نهیں
باهاں ’چ دم هُںدا هَے
اُه بےزُبان هُںدے هواے وی
دمدار بھاشا دے اُسرّایاے هُںدے هن
جِنھاں دی چُّپ اّگے
هر بول گُوںگا هو جاںدا هَے
اُه بولاں دے دُآر ’تے
خاموش مُدرا ’چ بَےٹھے تپّسوی هُںدے هن
خاموشی
سِرف بےزُبان هاں نهیں هُںدی
سهِمتی دے پرگٹاا دا وِرودھ کردا
اسهِمت مُّدِآں دا مُوک دِکھاوا وی هَے
