کھںڈراں کِّسا سُنايا کِس ترھاں دا
ڈر گِآ هَے هر جنا سُںدر گھراں دا
چاننی دے نال مِلنی هو سکی نا
راه ’چ پانی خَولدا سی ساگراں دا
‘اںبراں نُوں گالھ کّڈھ کے تُوں مُڑےںگا’
ِاه کتھن سّچ هو گِآ ِاک دِن دراں دا
ِاک چِڑی پّکھے ’تے بَےٹھی سوچدی هَے
کی بھلا متلب کھلو چُّکے پراں دا
پردِآں دا جد وی پردا فاش هويا
نِکلِآ هَے دوش چِّٹیآں چادراں دا
لوڑ هَے مَےنُوں کمینے پاتراں دی
پےش کرنا هَے درِش مَےں دفتراں دا
گّل پاغل دی کهی جد ٹھیک نِکلی
چڑھ گِآ پارا ‘امر’ دانِشوراں دا
