جات پات دا بھَے نهیں کوای,
دُنیآں اُبھرے نال پِآر ۔
ِاک دُوجے دی کر سهاِاتا
رچیاے ِاک ساںجھا سںسار ۔
پرِتپالک پربھ جی نے سارا
دِتا سی ناری نُوں گِآن ۔
پر وِچکارے کُجھ مُورکھاں
گڈوڈ کیتا سبھ سامان ۔
کِهڑا جو اپنی اّکھ پھوڑے
ندر-هان نُوں داے سنمان ۔
ناری دے گِآن نُوں پالو
تاں جو مِٹے جگت-اگِآن ۔
ودھ ودھ کے بهُ دےواں بارے
دُشٹ کرن گھِرنا پرسار ۔
رّب تاں هَے ِاکو هی سبھ دا
سبھ وِچ چھايا اُه کرتار ۔
براهمن پُوجن اگن دےو نُوں
پڑھن نمازاں مُسلمان ۔
ایساای گِرجے نُوں جاون
تے سلیب ساهوےں جھُک جان ۔
سرب-وِآپک سمجھ پربھُو نُوں,
پُوجا کردے سبھ نر نار ۔
اُه هَے ِاکو, کِاُں پھِر هووے
واد وِواد, وِتںڈاچار ?
ساڈے گھر دے اںدر رهِںدی
بِّلی ِاک سفَےد نِشںگ ۔
جدوں بلُوںگڑے جںمے اُس دے,
هر ِاک دا سی وکھرا رںگ ۔
ِاک بلُوںگڑا سی بھس رںگا,
دُوجا جايا کالا شاه ۔
تیجا سّپ-کھّل دی بھاه مارے
چَوتھا سی دُّدھ-چِّٹا واه ۔
بھاوےں بھِنّ بھِنّ رںگاں والے,
سبھنا دا ِاکو هی ٹھاٹ ۔
کِهڑا سی ودھیآ سبھ وِچوں ?
کِس وِچ جاپے کوای گھاٹ ?
بھاوےں لوک بنے کای رںگے
پر اسلوں ِاک مانو جات ۔
وِچ وِچاراں اتے کارجاں
ساںجھی بهُ اُهناں دی بات ۔
مانو دی برابری سںدا,
ڈّگا مار کرو اَےلان ۔
جات دھرم دی وںڈ نُوں بھںڈو
ڈّگا مار کرو فُرمان ۔
خترے دی آواز اُٹھااُ,
دّسو پرےم پِآر دی شان ۔
سبھ رُکاوٹاں دُور کر دِاُ,
سبھ بھَےڑاں نُوں کرو بےجان ۔
