خَورے کِهڑے سّپ نے ڈںگیآں هوایآں نے
کای جیبھاں تے هّدوں لںگھیآں هوایآں نے
پِںڈ دی چَودھر انّھی هوای پھِردی اے
ِاںج لّگدا جِاُں پھسلاں چںگیآں هوایآں نے
پُورے سهِر تے کالک هّسدی پھِردی اے
جِهڑے دِن توں چِّٹیآں نںگیآں هوایآں نے
اُںجھ تسویراں رهِن کِاُں نایں دےںدے اَو
رںگن والے جِسراں رںگیآں هوایآں نے
اُّتھے کوای دّسو کھاں کی سوچےگا
جِّتھے سوچاں مںگیآں تںگیآں هوایآں نے
جے لںگھے تاں سمجھ لایں گھر کیهدا اے
جِس بُوهے وِچ اّکھاں ٹںگیآں هوایآں نے
چانن ‘سںدھُو’ آ گاے نے هّتھ 'نھےرے دے
چھاںواں دھُّپاں وّلے مںگیآں هوایآں نے
