خَورے سینے دے وِّچ کِنّیآں, سّدھراں ڈلھکاں مار دیآں ۔
گّل تے کرنی آاُںدی اے پر, جُرتاں نهیں ِازهار دیآں ۔
مےری آس دی سّسی-شوهدی, تھل وِّچ بھُّلیں پَے گای اے,
نےڑے نےڑے نزر نا آایآں, جھوکاں پُنُّو ےار دیآں ۔
اںدروں اںدریں مےرے دِل دے, ٹُکڑے هُںدے جاںدے نے,
لفزاں دے وِّچ کِتھوں آایآں, تاسیراں تلوار دیآں ۔
هِرس هوا دے پِںجرے اںدر, جِهڑا وی پھس جاںدا اے,
اُهنُوں کدی نسیب نا هوایآں, رُّتاں مست بهار دیآں ۔
هّک دی خاتر مر-مِٹ جانا, ریت-روس منسُوراں دی,
بھاوےں روز ڈراون پایآں, جھّلیآں رسماں 'دار' دیآں ۔
اّج بازاروں لںگھدے وےلے, 'سابر' سینا پاٹ گِآ,
کَوڈی دے مُّل وِک رهیآں سن, 'سوچاں' ِاک 'فنکار' دیآں ۔
