کھُوب نے ِاه جھاںجراں چھنکن لای,
پر کوای 'چا وی تاں دے نّچن لای!
آاے سبھ لِشکن اتے گرجن لای,
کوای ِاتھے آيا نا برسن لای!
کی هَے تےرا شهِر ِاتھے پھُل وی,
مںگدے نے آگِآ مهِکن لای!
چںد نا سُورج نا تارے نا چِراگ,
سِرپھ کھںجر رهِ گِآ لِشکن لای!
کيوں جگاواں سُّتِآں لفزاں نُوں مَےں,
دِل 'چ جد کُجھ نهیں آکھن لای!
رُّس کے جاںدے سّجنا دی شان وّل,
اّکھیاَو, دِل چاهیدا دےکھن لای!
ساںبھ کے رّکھ درد دی ِاس لاٹ نُوں,
چےتِآں وِچ ےار نُوں دےکھن لای!
تارِآں توں رےت وی بنِآں هاں مَےں,
تَےنُو هر ِاک کون توں دےکھن لای!
اُسدی اّگ وِچ سُلگنا سی لازمی,
اَوس نُو پُوری تراں سمجھن لای!
وِچھڑنا چاهُںدا هاں تَےتھوں هُن,
ارتھ آپنی هوںد دے جانن لای!
