کھُونی تیر بھواں تے اّکھیآں دا جدوں جِگر تے آکے بَےٹھ گِآ
ڈِگا تڑپھ کے جکھمی هو آسک هتھ سینے نُوں پاکے بَےٹھ گِآ
گِآ سبر هتھوں نالے سرم گای کهِ سلام ارام هوےا رُکھست
دِل ےار کھجانا وهِدت دا اَےوےں مُپھت لُٹا کے بَےٹھ گِآ
جےهڑے تیر ِاسک دا کھا لَےںدے نهیں مُڑدے سِراں نال لا لَےںدے
لگرا هک هک ساه منسُور کهے کھُد سُولی تے جاکے بَےٹھ گِآ
اَےوےں مُپھت نا کھاک رُلا دِل نُوں سِدھا ارتھ ِاسک دے لا دِل نُوں
کاریگر توں سِکل کرا دِل نُوں هتھوں لال گواکے بَےٹھ گِآ
سکھی پاک هُسَےن سی ِابن الی پاےا دید مهِبُوب دا هس هسکے
نهیں ڈرِآ سِمر دی تےگ کولوں سِر سجدے 'چ پاکے بَےٹھ گِآ
راهی هسمت ساه اُس راه دا تُوں گھر لبھ لَے بےپرواه دا تُوں
کِّسا پڑھ لَے سرمد شاه دا تُوں جِهڑا سر کٹواکے بَےٹھ گِآ
