ِاه تےرے پِآر دے پّتر مَےں اَےوےں ساںبھ رّکھے نے
نا هُن ِاه چُّبھدے مَےنُوں نا هَے ِاهناں 'چ نِّگھ کوای۔
کدی ویران چُّپ راتاں 'چ جےکر پھول وی بهِناں,
نا دِل تڑپان هُن مےرا تے نا هی کرن دِلجوای۔
مُهّبت وی سلاگھا وی, هلا سےری وی ِانھاں وِچ,
اتے ٹوکاں نِهورے وی, گِلے وی تے دلاسے وی۔
ِاه آپنے آپ ِاک دُنیآ سی آسا تے نِراسا دی,
ِاه مدرا دے پِآلے سن, ِاه سن بھِکھِآ دے کاسے وی۔
تُوں جگ دی نجر توں چھُپ کے جگا کے نھےریآں راتاں
سُنهِری سُپنِآں دی لو 'چ ِاه ججبے پرواے سن,
کلےجا ڈولِآ دِل دھڑکِآ سی هر ستر اُّتے
کدی ِاک ِاک اّکھر 'تے تےرے دو نَےن رواے سن۔
بهُت بےچَےن کیتا سی کدی مَےنُوں اُڈیکاں نے
کدی دِن رات ِاس دِل نُوں کِها چا سی کِها ڈر سی !
جِوےں رّب توں کوای سُکھ دا سُنےها لَے کے آاُںدا هَے
ِانھاں سدکا کدی ِاک ڈاکیآ مےرا پِاںبر سی
مگر ِاهناں نُوں هُن تّکدا تاں دِل نُوں کُجھ نهیں هُںدا,
کهِر ِاه هَے, سمجھدا هاں کِ اُه گّل سی ندانی دی,
اتے ساِاد تُوں وی جےکر ِانھاں نُوں پڑھ کے هُن وےکھےں,
تاں هّس کے آکھ دےوےں بھُّل سی اُٹھدی جوانی دی۔
بےسّک جِںدڑی دیآں پیڑاں 'چوں کّڈھ کے لاںبھ رّکھے نے,
ِاه تےرے پِآر دے پُرجے مَےں پھِر وی ساںبھ رّکھے نے۔
