جدوں پتی پتنی توں پهِلاں
اسیں مِلے ساں
اپنے شهِر پرااے گھر وِچ
دو سُورج مِل کے بَےٹھے ساں
ِاک دُوجے دے چانن دے وِچ پِگھل گاے ساں
اُبل رهے درِآواں واںگُوں
ِاک دُوجے وِچ اُّچھل مِلے ساں
تےرے مےرے ِاک مّتھے وِچ
تیجی اّکھ اُدَے هوای سی
اُس دِن ساڈا جنم-دِوس سی
پھِر ِاک دِن تُوں مَےنُوں بھےج سُنےها
مَےتھوں مےرا سِر مںگِآ سی
مَے دِّتا سی
(ِاس سِر نُوں تُوں دُنیآں ساهوےں
اپنے دھڑ اُّتے رکھنا سی)
ڈالی تے دو سُورج بَےٹھے
ِاک نُوں آپ اُڈا دِّتا سی
ِاس سںگم ’چوں ِاک درِآ نُوں
لنجا بُّچا پُّٹ لِآ سی
درِآ سُںگڑ کے کھُوه هواے
اُس دِن کِس دا مرن-دِوس سی?
اُس دِن توں اّج دِن تک دووےں
سِوے واںگ تُردے پھِردے هاں
اگن-بِرچھ دے ٹاهنا اُّپر
کدے کوای پںچھی نا بَےٹھا
اگن-بِرچھ دی چانن-چھاوےں
کوای مُسافر بَےٹھ نا سّکے
اّج پھِر تےرا سُنےها مِلِآ
مَےنُوں کُجھ وی سمجھ ن آيا
دو کھُوهاں دی ِاک دُوجے دے
نال گُفتگُو کیکن هووے
