خُشی پل دو پل کول آای, گای,
غمی ساتھ هردم, نِبھاای گای ۔
تےرے شهِر اںدر, مِرے پِآر دی,
کِسے توں وی کیمت, نا لاای گای ۔
بنی آپ هی دِل 'چ, نفرت دی کںدھ,
کِسے وی ترھاں, فِر نا ڈھاای گای ۔
مِلے دِل کِسے نال, کِسمت کھُلے,
جاں اُمراں دی سمجھو, کماای گای ۔
نزر کیه مِلی, دِل نے مَےنُوں کِها,
کوای شَے تِری, هو پراای گای ۔
سُریلی تے اکسر, هوای زِںدگی,
کِسے توں وی سُر وِچ, نا گاای گای ۔
غریباں دی کِسمت دا, پُّچھو نا هال,
رزاای مِلی, تے تُلاای گای ۔
اےه سینا مِرا, گڑھ هَے بھےتاں دا,
پر, مُهّبت نا ِاس توں, چھُپاای گای ۔
اساڈی وفا کردِآں, لںگھ گای,
تےرے چوں نا پر, بے-وفاای گای ۔
'جهی بچپنے توں, پای اے مگر,
اجے تیکراں, نا مهِںگاای گای ۔
هِآ تے شرم دا, هَے اّج کلھ اےه هال,
جِوےں دُّدھ اُّتوں, ملاای گای ۔
بگانے گھراں دی, سُلاه وےکھ کے,
نا اپنے گھراں چوں, لڑاای گای ۔
بِرکھ, پُرکھ, پںچھی وی گاونگے نال,
غزل جد مِری, گُنگُناای گای ۔
بچی بس هِآتی, زمانے توں 'گِّل',
اَوه وی تاں! جے ِاّزت گواای گای ۔
