اُس گھر نا کھُشی کدے پَےر پااے,
هر وےلے هَے جِّتھے جھگڑا رهِںدا۔
پَےر سںگلی, کِوےں اُه ودھے اّگے ,
جو ےار دی کھُشی وےکھ نا سهِںدا۔
سّچ سّچ دا رّٹ جو لاای رّکھے,
سَوںه رّب دی کدے نا سّچ کهِںدا ۔
رهے ماردا پھڑھاں وِّچ بَےٹھ ڈھانی,
بنے بھیڑ تاں لُّک لُکا بهِںدا ۔
دوا دارُو نا کرے کاٹ اَوتھے,
ِاشک هّڈاں ‘چ ڈُوںگھا جا لهِںدا ۔
اُس بںدے نال وی کی اّکھ بھِڑنی ,
نِّت نوےں جو چشمے لا لا بهِںدا ۔
سوهنے جّگ جهان نُوں جاندا نهیں ,
بُوهے بھےڑ جو غال اُمراں بهِںدا ۔
لّکھ بّدل گھےر لَےن اَےپر شمی,
سُورج سّچ دا نا لُکِآ رهِںدا ۔
