خُشی وِچ تِتلیآں دے پر کھِلر جاون دا مَوسم اے ۔
غماں دی کِرچیآں اّکھاں 'چ بھر جاون دا مَوسم اے ۔
ِاه کهِ کے کُوچ سّپاں کر لِآ اے بستیآں وِّچوں,
اجے ِانسان توں ِانسان دے ڈر جاون دا مَوسم اے ۔
اُه وےلے تےری کُربت دے مَےنُوں اکسر ستاںدے نے,
چلے جانےآں پھِر اُدھر اگر جاون دا مَوسم اے ۔
ِارادا کر لِآ رُّسن دا کِس دے مشورے اُّتے,
مےری جاں اّج تے دِل وِچ اُتر جاون دا مَوسم اے ۔
ِاه کِس دی آس تے چُپ-چاپ پگڈںڈی تے بَےٹھا اےں,
هنےرا پَے گِآ'آسی' ِاه گھر جاون دا مَوسم اے ۔
