کھُسیآں دے ساگر وِچ وی مَےں گھبراواں۔
ڈردا هاں کِدھرے رونا هی نا بھُّل جاواں۔
تےرے چِںتن 'تے وی ڈر دے سااے هن,
مَےں وی اپنیآں سوچاں اںدر کُرلاواں۔
برپھ هواے ِاه ججبے ےُّگ پرِورتن دے,
کِهڑیآں دھُّپاں دے وِچ جا کے گرماواں۔
کَون هَے سُنِّآں راهواں تے جو پھِردا هَے,
مَےں هاں جاں پھِر کوای بھٹکدا پرچھاواں۔
اپنے توں اُس تّک دا سپھر ادھُورا هَے,
ِاه گّل کھُد نُوں دّسن توں مَےں سرماواں۔
اُٹھ کھلوتا تاں هاں آهڈا لَےن لای,
اپنے نال مگر مَےں کِّداں ٹکراواں۔
