خُشیآں دا رںگ کھُر گِاَےَے, هُںدا سی لال لال,
هاواں نے دِل دھواںکھِاَےَے, دھُخ دھُخ کے نال نال ۔
پیڑاں نُوں ِاںج جالِاَےَے, جیون دے نال نال,
سُرتاں نُوں جِںج سںبھالِاَے, گِن گِن کے سال سال ۔
هِکمت دے نال وی هوایآں, تھوڑاں نا پُوریآں,
جوڑاں تے بھار ودھ گِاَےَے, لوڑاں نُوں پال پال ۔
خُش نے اَوه لوک, جو نایں کنّاں نُوں ورتدے,
اپنا وجُود گل گِاَے, گّلاں نُوں گال گال ۔
رُّکھاں تے پِآر توں کدی, پںچھی نا بَےٹھدے,
لوڑاں وجوں هی چهِکدے, پھِردے نےں ڈال ڈال ۔
آای نا مُّکن وِچ کدی, هِجراں دی سیت رات,
مےرے نسیب سےکِآ, مَےنُوں هی بال بال ۔
مےری تے اُمر کھا لای اے, اُسدے وادِآں,
اَوهدا وی وکت ٹل گِاَے, مَےنُوں ٹال ٹال ۔
مَوسم نوےں 'چ اَون جد, ےاداں پُرانیآں,
کُجھ دےر زخم هوکے هرے, هُںدے لال لال ۔
'اشرف', ازاد مُلک دی, ِاه وّڈی دےن نایں,
کرزے دے نال بنّھ لِاَے, جِس ساڈا وال وال?
