سِروں لاه کے,
لاری دے وِچ بَےٹھا هويا,
مںڈی ساں پِآ جاںدا ۔
لاںبھے کر کے بَےٹھی هوای ِاک مُٹِآر سُآنی,
چںگی ٹھُلی ٹھّلی,
اُمر اُس دی مَےں کِنّی دّساں,
سِروں ڈھلن دے آهراں وِچ سی ِاس دی سِکھر جوانی ۔
آکھن لّگی, "ویر اےسے اُمر تےرے والاں دا ِاه رولا ۔
شهِریآں نُوں خُشبوای تےلاں وِچوں پتا نهیں کی لّبھدا ۔
اےسے کر کے اُمروں پهِلاں چِّٹا جھاٹا سبھ دا ۔
مَےں کُّجھ جھےپ گِآ تے اّگوں گّل پرتاںدِآں کِها,
"بھَےنےں ِاه نزلے دیآں ماراں نے سِر چڑھیآں هوایآں ۔"
هور مَےں آکھ وی کی سکدا ساں, انڈِٹھِآں انجانُوآں اّگے ۔
مهِرم نال تے دُّکھ سُکھ کردا هر کوای چںگا لّگے ۔
آپنی کِاُں لهاای کردا, کِاُں مَےں هینا هُںدا ۔
پھّٹاں اُتوں پھهے لاه کے اُهدے اّگے روںدا ?
آهںدا مَےں جیون دے تھل وِچ بھںبل بھُوسے کھاناں ۔
سوهنی واںگُوں شهُ درِآایں کّچے گھڑے تراناں ۔
هبھے وےلے ِاهو چِںتا غرزاں ٹُردیآں جاون ۔
ِانھاں چِںتاں دے وِچ مےریآں هّڈیآں کھُردیآں جاون ۔
هّڈیآں دی ِاه کھور ای اَوڑک نزلا بن بن وّگے ۔
کالے وال سِرے دے هوںدے جاںدے دھَولے بّگے ۔
