کی هويا مَےنُوں جے دِّتا اُس نے کوای ور نهیں۔
پِآر دے اںمرِت توں وِروا دِل دا پر ساگر نهیں۔
دےکھ لَے کردا هاں مَےں پھِر وی تےرے ’تے ِاتبار,
جدکِ مَےں ِاه جاندا هاں, تُوں مےرا رهِبر نهیں۔
سوچدا هاں, دُنیآں دے اںدر هَے کوای اَےسا نگر,
جِس دے وسنیکاں ’چ کوای تَوخلا جاں ڈر نهیں۔
لوک ِاس وِّچ دفن هن, تهِزیب تے بھاشا سمےت,
ِاس کارن ِاه سادھارن کِسم دا کھںڈر نهیں۔
پِںجرا خُد ٹُّٹ رِهَے, پںچھی اُّڈن اُس ’چوں کِوےں?
کَےد نے چھّڈے جِنھاں دے کھںبھ تاکتور نهیں۔
هُکمراناں توں آزادی پُّچھ رهی هَے ِاه سوال!
نِردھناں, دُکھیآں دی هالت هوای کِاُں بِهتر نهیں?
پِآر دی تَوڑی نُوں ےارا تُوں ڈھکی رِّجھن وی دے,
غم نا کر جے خت ’چ تےرے نام دے اّکھر نهیں۔
دیوِآں دی دوستی نِبھنی نهیں جھّکھڑ دے نال,
جگدِآں هرفاں دا کردا, جو دِلوں آدر نهیں۔
جاپدا, گھر نال اُس دا ختم هو چُّکا هَے موه,
دِن دے وےلے جد وی جااَو, ارش مِلدا گھر نهیں۔
