کی کدے کِسے نے سوچِآ سی
کِ پاتساه نے
سارا هی پرِوار
انکھ تے کَوم کھاتر کُربان کر دےنا
پھِر کُجھ هی دِناں وِچ
ِاںجھ تاریکھ سِرجی جاںدی هَے
ِاںجھ بندیآں نے کهانیآں
لاسانی هَے
ساهِبجادِآں دی شهادت
سُنامی پَےدا کرن والی
سمُںدر وِّچ
اجےهی انوکھی مِسال
دُنیآ وِچ
هور کِّدھرے وی نهیں مِلدی اجے تّک
ِاںجھ بنِآ سی
سِّکھ دھرم نِوےکلا تے وِلّکھن
منُّکھی ِاتِهاس دی
سبھ توں وّدھ دردناک گھٹنا
مُگل شاسکاں دی درِںدگی
ِاںتها
اںتاں دا کهِر جُلم
سینے پاٹ جان سُن کے
تّک تاں کی هونا اُه درِس
سِّکھی سِدک دے سِکھر دا
ساکا, گھٹنا
ساکا سرهِںد
جو اںبر تے لِکھِآ گِآ
هواواں چ سُنےها اَوهدا
شهیدی دا اُه درِش
جدوں کھِآلاں وِچ آوے
تاں رُوه کںب جاوے
دھرتی پارٹی نجر آوے
هّتھوں ٹُّک وی ڈِّگ جاوے
سّت تے نَوں سال دی اُمر
پهاڑ ورگے جِگرے
پوه مهینے دی هّڈ-چیرویں ٹھںڈ
ٹھںڈے بُرج وِچ
دادی ماں نُوں هَوسلا دِںدے هواے
گُرُو تےگ بهادر دے پوتے
زالم سانُوں
دھرم توں نهیں ڈُلا سکدا دادی ماں
وجید کھاں دے ڈراوے
مَوت دا بھَےا وی
کلگیدھر دے لالاں نُوں
ڈرا نا سکِآ
جالم
ِاسلام کبُول کرن لای کهِںدا
تاں دسمےش دے لاڈلے گرجدے
هّتھ کھڑھے کرن
بولے سو نِهال دے جَےکارے لااُںدے
منّن توں ساپھ ِانکار کردے
درِش کھِآلاں ’چ لِآاُںدِآں
دِل کںب جاںدا هَے
چھوٹے-چھوٹے پُّتر وی
جالم دے جُلم دیآں جڑھاں هِلااُن دی تاکت رّکھدے سن
ِاهی هَے ساڈا وِرسا
ِاهی هَے ساڈی
سارے آلم وِچ
امِّٹ نِسان تے سان
مهان شهیداں دی شهادت
مَےں وی اَوتھے جا سِر جھُکايا سی
جِوےں مےرا سِر
اَوتھے هی رهِ گِآ هووے
مَےں سُنّھ هو گِآ سی کھڑھا
بّچِآں نُوں ےاد کرکے
کمال اَواے کلگیدھر دے لاڈليو
