مَے کُّکھوں جنم دِّتا,کوای اپرادھی نهی سی۔
ماں ماجھا دُّدھ پیںدا,نشے دا آدی نهی سی۔
بےرُزگار سی گھُںمدا,نَوکری کول نهی سی۔
سرکاراں تاهی پهُںچدے,اُسدے بول نهی سی۔
مجبُوریآں تّک,کُ دھناڈھاں سانُوں راه دِّتا۔
سی دِّکھدی جِںدگی بھاوے,اںت نُوں پھاه دِّتا۔
گَےرکانُونّی کںم کروااُدے,راه اُجاڑے دا۔
پُّتر مردے کمیآں دے,تاں سُّکھ رجواڑے دا۔
اَولاداں دے پّکھ وِّچ,ماں تاں پھِر ماں هُںدی اے۔
تّپدی چِکھا تّک,ماں دی مَوت اَو تھاں هُںدی اے۔
دوش نا کوای مےرا,پھِر وی پُّت کھو گِآ اے۔
تَےتھوں وی بھَےنے نی,تےرا چنّ اَوهلے هو گِآ اے۔
دوهاں دی جھولی کھالی,کهِںدے کّڈیاے هاڑھے نی?
کُّجھ رجواڑے کر گاے,دو گھردے اُجاڑے نی۔
