کی پُّچھدا اےں کِسراں لںگھی هِجر دی پهِلی رات ۔
جاگدِآں اّکھاں دے اںدر ٹھهِر گای سی رات ۔
سُورج چڑھِآ تے ِاک-دُوجے کولوں لُکدے پھِریاے,
سبھ دے چِهرِآں اُّتے آپنی کالکھ مل گای رات ۔
دوهاں دے دِل بھر گاے ِاهو سوچدِآں اُّٹھدے سار,
خورے پھےر کدے نا آوے اَےنی چںگی رات ۔
مَےں کی کهِںدا بس چُّپ کرکے نیویں پاای رّکھی,
گھر دے پُّچھ-پُّچھ تھّکے کِّتھے رِها اےں ساری رات ۔
هور بھلا کی هونا 'اںجُم' ِاس توں چںگا مںزر,
وگدی نهِر دا کںڈھا اُّتوں پُوری چنّ دی رات ۔
