کی پُّچھدِاُ هال فکیراں دا
ساڈا ندیاَوں وِچھڑے نیراں دا
ساڈا هںجھ دی جُونے آياں دا
ساڈا دِل جلِآں دِلگیراں دا
ِاه جاندِآں کُجھ شوخ جهے
رںگاں دا هی ناں تسویراں هَے
جد هّٹ گاے اسیں ِاشکے دی
مُّل کر بَےٹھے تسویراں دا
سانُوں لّکھاں دا تن لّبھ گِآ
پر ِاک دا من وی نا مِلِآ
کِآ لِکھِآ کِسے مُکّدر سی
هّتھاں دیآں چار لکیراں دا
تکدیر تاں آپنی سَوںکن سی
تدبیراں ساتھوں نا هوایآں
نا جھںگ چھُّٹِآ نا کنّ پاٹے
جھُںڈ لںگھ گِآ ِاںج هیراں دا
مےرے گیت وی لوک سُنیںدے نے
نالے کافر آکھ سدیںدے نے
مَےں درد نُوں کاابا کهِ بَےٹھا
رّب ناں رّکھ بَےٹھا پیڑاں دا
مَےں دانشوراں سُنیںدِآں سںگ
کای وار اُّچی بول پِآ
کُجھ مان سی سانُوں ِاشکے دا
کُجھ دااوا وی سی پیڑاں دا
تُوں خُد نُوں آکل کهِںدا هَےں
مَےں خُد نُوں آشک دّسدا هاں
ِاه لوکاں 'تے چھّڈ دےایاے
کِنُوں مان نے دےںدے پیراں دا ۔
