کِهو جِهے نے تےرے شهِر دے اوام سجن۔
چھُپاکے رّکھدے نے کاتل مِرے دا نام سجن۔
اُتردی هُن وی هَے, پر پهِلی ترھاں سهِج نهیں,
ڈری ڈری هَے بڑی, سهِمی سهِمی شام سجن۔
بڑا هَے لںبا سفر رات دے نے باراں وجے,
کرو جناب دا کُچھ هور ِاںتزام سجن۔
پڑاا تاں مَےں وی هاں تےرا مگر نسیب نهیں,
نوےں سفر چ تِرا پھِر وی هاں کِآم سجن۔
تمام رات رهے ٹُّٹدا کُچھ نا کُچھ دِل 'چوں,
تِرے بِناں وی جِوےں نیںد هَے هرام سجن۔
کِهو جِهی تِرے ‘اجمےر’ نُوں مِلی هِجرت,
دِنے هَے چَےن, تے نا هَے رات نُوں آرام سجن۔
