بھرے خزانے ساهِب دے, دِن-رات اُه وںڈے۔
پھےر کِاُں مںگدے ارداس کر, کِ مِهراں کر۔
کِاُں نهیں کردے شُکرانا, کِ بکھشی بُّدھی
وّسدے وِّچ من مںدِر دے, ِاتبار وی کر۔
تُوں کُدرت دے هر اںش دی بےادبی کردَےں
اُهدے لااے رُّخ نُوں وّڈھ, داتر مُّٹھ گھڑدے
اُس پھڑھ جد اُسنُوں وّڈھدَےں, لّگدا نهیں ڈر?
مرے زمیر جگااُن لای, ارداسے کر۔
کُدرت اُهدی مان, چھّڈ کے بے-ادبیآں۔
آکھ تےرے بھانے رهاںگے, ساهِب هُکم تُوں کر۔
هر کِنکے وِّچ وّسنِآں, هر تےری نِشانی
درس وِکھا کے سرب نُوں نِهال تُوں کر۔
اَواے اک اونکار دے بوهتھِآ, تےری نزر دے سدکے
زرے-زرے وِّچ وّسدے, هرِ رِها سبھ هر۔
