کِردار نے وِکااُو, ایمان وِک رهے نے۔
هُن تاں شرے-بازاریں ِانسان وِک رهے نے۔
نا درد کوای جانے, نا روگ نُوں پچھانے,
ِاس شهِر وِچ مسیهے, لُکمان وِک رهے نے۔
هوساں دے دَور اںدر ِاه هادسا سی هونا,
دِل, جان, ریجھاں, سّدھراں, ارمان وِک رهے نے۔
ِاه شهِر پّتھراں دا, پّتھر هی پُوجدا هَے,
اےتھے گلی-گلی وِچ بھگوان وِک رهے نے۔
تُوں, مَےں تاں آم وستُو, کی آپنی هَے هستی,
چاںدی دے پنِّآں 'تے وِدوان وِک رهے نے۔
سِرتاج, تخت, شُهرت, سنمان 'مان' کی-کی,
تھاں-تھاں ٹکے-ٹکے وِچ دھنوان وِک رهے نے۔
