پَےراں دیاے مِّٹیاے پهاڑ بن جاایں
کّکھاں دیاے کُّلیاے مینار بن جاایں
اپنی کماای ساںبھ رّکھ نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
لّکھ لّکھ دا اے تےرا کّکھ نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
جُّگاں دی اُساری تےرے کّکھاں وِچ کھےلھدی
سدیآں توں آای اےں غُلامیآں نُوں جھےلدی
هو جا هُشِآر, باهر آای اے بهار
هُن مےل اںبراں دے نال اّکھ نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
اُّٹھ تےرے وارساں دا آ گِآ زمانا نی
پَوناں وِچ گُوںجِآ آزادی دا ترانا نی
لوکاں چُّکے هّتھِآر, اّج بنّھ کے کتار
لَےنی وَےریآں دی دھاڑ اُنھاں ڈّک نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
کای تےرے وارساں نے دِّتی جِںد وار نی
جِهڑے راهے گِآ سی سرابھا کرتار نی
اَوهیاَو پھڑ لِآ راه, ساری دُنیآ گواه
کوای هاکماں توں پُّچھ لاے بےشّک نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
کّلھ بابا بُّڈھا ِاک مارِآ پولیس نے
هِّک وِچ گولی کھادھی بابُو تے دلیپ نے
پُوری کیتی اے رسم, ديا سِںگھ دی کسم
گّل رهی نا هکُومتاں دے وّس نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
جُّگاں تّک رهِنے ِاهو ساکے مشهُور نی
لِکھے ِاتِهاس جِهڑے پِںڈ دداهُور نی
بازاں والے دی کٹار, اّج رهی للکار
اُهنے وّڈھ وّڈھ دےنے وَےری رّکھ نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
جھُّگیاے نی هُن پاسبان تےرے جاگ پاے
جاگے تےرے کھےت تے کِسان تےرے جاگ پاے
کھولھی اّکھ مزدُور, هالی جانا بڑی دُور
اُهنے کھوهنا اجے جابراں توں هّک نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
پَےراں دیاے مِّٹیاے پهاڑ بن جاایں
کّکھاں دیاے کُّلیاے مینار بن جاایں
اپنی کماای ساںبھ رّکھ نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
لّکھ لّکھ دا اے تےرا کّکھ نی
کِرتی دیاے کُّلیاے
