کِسے مُسکان ’تے نادان دِل کُربان کر بَےٹھے
هوالے هںجھُوآں دے جان بُّجھ کے جان کر بَےٹھے
شماں دِلکش هی اےنی سی کِ پروانے وی کی کردے
نزارے واستے اُه مَوت وی پروان کر بَےٹھے
مےرے اُه خاب ساری رات سُورج واںگ بلدے نے
ندی ِاک ساںولی وِچ جو کدے ِاشنان کر بَےٹھے
نهیں ساں جاندے تُوفان اُسدے هےٹھ لُکِآ هَے
بِٹھا پلکاں ’تے جِهڑی پَون دا سنمان کر بَےٹھے
گِلا ِاس گّل دا هَے اُسنے کدر پاای نا پھُّلاں دی
گِلا بِلکُل نهیں کِ باغ نُوں ویران کر بَےٹھے
پتا تاں سی کِ دُرگھٹنا گھٹےگی لازمی پھِر وی
سمرپِت پّتھراں نُوں کّچ دا سامان کر بَےٹھے
سُکھی کِنّا کُ نے اُه بےرُخی کرکے خُدا جانے
اسیں تاں بےخُدی وِچ آپنا نُکسان کر بَےٹھے
چُفےرے دَوڑ انّھی هور کِنّی دےر وےکھاںگے
اسیں ِاه سوچ نےتردان دا اَےلان کر بَےٹھے
