کِسے نا دیپ جگااے
رهے هنےرے رستے مےرے
کِسے نا دیپ جگااے,
بُجھ بُجھ جاںدے نَےن شمھاں دے
پروانا نا آاے ۔
مَےں لوچاں دو نَےن چمکدے
تارِآں دے همسااے,
چانن دا میںه شاهراهاں تے
کِرن کِرن هو جااے ۔
پر اجے تاں بّدلی دی چھاں
رستا بھُّل بھُّل جااے ۔
برس برس برساتاں تھّکیآں
ِاّک وی پھُّل نا کھِڑِآ,
جھڑ لّگدی مےری جِںدڑی ٹھردی
دِل دا نِّگھ وِچھڑِآ,
کُآرے کُآرے شاه بّدلاں دے
ٹھںڈے ٹھںڈے سااے ۔
مَےں چاهاں نُوری شاهراهاں
جاون شاه هنےرے,
سجن دیآں مُسکاناں ورگے
آون سُرخ سوےرے ۔
پِآری پِآری آشا مےری
اُوشا نُوں گل لااے ۔
رهے هنےرے رستے مےرے
کِسے نا دیپ جگااے ۔
