کِشتی هی راس هَے تے نا ماںجھی هی راس نے۔
تُوں کمل بنکے کھِڑ مِرے پانی اُداس نے۔
کِنّے ! جهاز کھا گِآ ساگر هنےر دا,
رّکھے سفر زِںدا مِرے, سُورج دی آس نے۔
مهِفل کھاموش سی اتے بے-جان سی پھِزا,
توڑی هَے چُّپ ٹُّٹکے کّچ دے گلاس نے ۔
پهِنی بسںتی سُوٹ هَے پھِردی پُرے دی ’وا,
مَوسم هی دِّتا بدل هَے ِاک املتاس نے۔
کُجھ ِاک تاں سلیب دا شِںگار بن گاے,
باکی بچے ایسا جو اُه زںجیر پاس نے۔
