کِسراں پھِر اُس بےوا ماں دے دِل وِچ ڈر نا هووے,
جِس دا گبھرُو پُّتر شاماں وےلے گھر نا هووے ۔
آپنی پارے ورگی اےس تبیات پاروں سّجنا,
اُمراں تیکر کّٹھے رهِن دی هامی بھر نا هووے ۔
آپنے سّجن دی باںه آپ کِسے نُوں کَون پھڑااُںدَے,
ِاه گّل کهِنی سَوکھی اَےڈا جِگرا کر نا هووے ۔
اُه درِآاُں پار کھلوتا مَےنُوں واجاں مارے,
هوںد مےری اے کّچی مِّٹی مَےتھوں تر نا هووے ۔
اَوس نُوں آکھیں گھر دیآں کںدھاں دے سںگ ےاری رّکھے,
مےرے واںگُوں گھر وِچ رهِکے اُه بےگھر نا هووے ۔
