تھونُوں گاں دا هال سُناواں
جِهنُوں رّکھکے مَےں پچھتاواں
چھّبی سال توں پّٹھے پاواں
دُّدھ دی تِّپ وی سردی نا
بِناں چھڑاں تے ڈھُّڈا, هور ِاه گّل وی کردی نا ۔
دّساں کی لںڈی دے کارے
موگے کھُلھگی دِنے دِهاڑے
کِنّے جُآک لتڑ کے مارے
دےکھو اےس کلِهنی نے
پر اجے نا چھّڈِآ کھهِڑا کیڑے پَےنی نے ۔
موگيوں, کالا سںگھِآ وڑگی
سارے پِںڈ دے پّٹھے چرگی
نالے ڈھِّڈ وِّچ گلیآں کرگی
(ِاه) مارن کھںڈی اُِا
گھر نی رّکھنی باپُو, وےچدے مںڈی اُِا
گھر دے کںدھاں کَولے ڈھاهُںدی
کھَورُو گُآںڈھی دے جا پااُںدی
کملِآ ٹّبرا سمجھ نهیں آاُںدی
تھونُوں اجے وی ڈھاںڈی دی
کّلھ دےکھلا باںه توڑتی گُآںڈھی دی
اَو تايا چُّکی پھِردَےں دوهنا
لّگدَے تُوں وی بُوتھ بھنّااُنا
اکسر پَےنا ِاهنُوں بھجااُنا
مارکے پھَوڑے اُِا
نهیں منّدا تاں بھر لایں گھيو دے تَوڑے اُِا
اَوم پرکاس کویسر کهِںدا
پَےںدا دُّدھ اےس دا مهِںگا
کوای ڈردا ناں نهیں لَےںدا
پاے سبھ اںبے اُِا
چلو دوّلیاے ِاهنُوں مارکے ٹںبے اُِا
