کِّتھے مردیآں نے
مّتھِآں 'چ کھُنیآں ےاداں
راتاں 'چوں نا سَون دےن والیآں
پل پل اُّٹھدیآں چیساں
مُلاکاتاں ورگیآں گھڑیآں
گھاواں دیآں ترِڑاں توڑ توڑ
کیتے ٹُّٹدے جُڑھدے واادے
چَودویں دی چاننی ورگے
وِلکدے لِشکدے 'کّلے رهِ گاے پهِر
کِتاباں دے سپھِآں چ سُّک سڑ گاے
تےریآں اُڈیکاں وّل دےکھدے
گُلابی اُنابی کای پھُّل
کی هال هويا هووےگا
اُهناں رںگین رُوهاں پّتیآں دا
جو آپنیآں آںدراں دا کھُون وها کے
اَوسے 'چ هی ڈُّب ڈُّب مردیآں رهیآں
تُوں کی جانے
پل پل وهِںدے اجاایں کھُون دی گاتھا
زرا زرا هو کے مرے پل پهِراں دے ٹُّکڑے
جِهناں نے مُڑ کدے نهیں سی
جُڑ کے زِںدگی جِاُونی
جو ےاداں 'چ زکھمی هُںدے نے
کدے وی ارام نال نهیں سُّتے وکت
جو اُڈیکاں 'چ کھُردے نے
کدے نهیں لِشکے اںبراں 'چ مُڑ کے
مُهّبت کوای کھےڈ نهیں هُںدی
کِ کھےڈ کے گھراں نُوں پرت جااَو
کوای کھِڈَونا نهیں کِ
ٹُّٹ گِآ تاں جُڑ جاوےگا دُبارا
تُوں تاں دُپهِر واںگ کھِڑ کے
چھُپ گای مُلاکاتاں چوں
چاننی وِچھا اُڈ گای
روںدیآں راتاں 'چوں
هِّک 'چ لُکا سُورج
ٹُر گای پربھاتاں 'چوں
