رَوسنی اج پھےر لُکدی جا رهی اے ۔
پانی دے رگ رےسے 'چ رچِآ هويا سِںگرپھ پھِر
کالا پَے رِها هَے۔
بدلاں دیآں بریک ناڑاں وِچ
نروایآں کِرناں دی رت
کالکُوٹ وِهُ بندی جا رهی هَے ۔
پهاڑ دی سِکھر تے کھِّل سُهاگے ورگی چِّٹی برپھ
دھُآںکھی جا رهی هَے۔
سںگھنے چیل-بن دی هِک 'چوں نوکیلیآ کِرناں
کھِّچیآں جا رهیآں نے۔
چیل اُداس تے چُپ نے;
پںچھیآں دا سںگیت وی ِاس سهِم 'چ
جمدا جا رِها هَے۔
هَے چال پهِچانی جهی ۔
جے کدی ِاک وےر کر سّکاں کپھن نُوں تار تار
جے کدی پّتھر جباں سّکے اُگل آپنے اںگار
اُںنج تاں ساری اُمر هاں بکدا رِها,بکدا رِها,
نیل آپنے جِسم دے جگ نُوں وِکھااُںدا هاں رِها;
پر بھرے مجمے 'چ جے
اُٹھ سکے لاسے دی اُںگل سِر جھُکے دوسی دے ول,
تاں اسر کُجھ هور هَے۔
کی سما جااےگا نا دھرتی 'چ ِاه, جے مَےں کهاں :
اَو چاںدی سونے دے کھُدا,
کِاُں پِگھلدی جا رهی تےری نِگاه ?
کِس لای هٹکورِآں دا ساںگ ِاه,
کِاُں سرد آه ?
تےرا دِل وی هَے کِسے جھُوٹھی تسّلی دا مُتھاج ?
پھاکِآں دے نال کر سُّٹِآ بدن مےرا
تُوں گھُن-کھادھا ستیر
تے مےری اُه رُوه امیر
جِس تے مَےنُوں مان سی
روج اےداں تڑپ کے بُجھدی گای
روج اےداں تڑپ کے سَوںدی رهی
جِس ترھاں بِجلی دی هِّک وِچ ِاک ولےواں
ِاک لںگار ۔
تَےنُوں دِلچسپی هَے کی,
جے مَےں اپنی مَوت ورگی جِںدگی نُوں
مَوت کر دِّتا هَے آپ ?
جے مَےں کالکھ-جِںدگی دے کالجے
کھوبھ دِّتی تڑپدی بِجلی ِانھاں هّتھاں دے نال ?
جم گِآ هَے مےرا کھُون
تےریآں مِّلاں دے پهیاے تاں اجے نهیں هواے جام
تےرے رولر روڑِآں نُوں پیسدے جاںدے نے اُںنج,
هور نے لّکھاں سریر
جے تُوں چاهےں تاں بنا سکدا اے گھُن-کھادھے ستیر
هور نے کای دِل امیر
جو تےری کھاتر تڑپ کے سَوں جان نُوں تَےےار نے۔
تےری کھاتر تڑپ کے بُجھ جان نُوں تَےےار نے۔
کےول پّتھراں نال مّتھا ماردی لِّدھڑی دے جکھم
هور سوریلے هو رهے نے ۔
اُهدی چال هور تےج هَے;
ساِاد اُه بھج کے رُس رهی رَوسنی دا پّلا
پھڑ کے کهِنا چاهُںدی هَے :
رُک جا, رُک جا
پر چانن نهیں رُکےگا ۔
رات دی رانی دا وسل-السايا سریر
رات بھر آپنیآں کھُسبوآں کھلےر کے
چانن نُوں ڈھُوںڈدا رهےگا, ڈھُوںڈدا رهےگا ۔
کِنّا دردیلا هَے وِچھوڑا !
تے کِنّی سوهنی هَے چانن دی مَوت !
مَےں اجےهی سوهنی مَوت تے ِاک پل لای
اپنی جِںدگی دے سارے سال
وار سُّٹن لای تِآر هاں ۔
ِاک هسین سام لای مَےں اپنی هر سوےر,
هر دُپهِر,
بِنا هاُکا بھرِآں دے سکدا هاں ۔
پر مےری ِاه سام وی هر سام واںنگ نِرمان هَے۔
مےرے بِآایآں پاٹے پَےر ِاس کھِںگھریلی ڈںڈی تے
تُرے جا رهے نے نِرجِںد ۔
اکاس وِچ اُڈدے پںچھی دا اَوه کھںبھ جو ٹُٹ کے هَولی,
بهُت هَولی, دھرتی ول آ رِها هَے,
اَونی وی تاں کاهل نهیں
مَےنُوں آپنے گھر پهُںچن دی ۔
مَےں کهِناں هنےرا هور گُوڑھا هو جااے :
هالے تاں ِاس گھُسمُسے وِچ
کِسے کِسے جھُّگی 'چوں اُٹھی
دھُواےں دی لیک اّڈری دِس پَےںدی هَے ۔
ِاهناں جھُّگیآں تے کالکھ هور وِچھ جااے
جِنّھاں وِچ وس رهے لوکاں دا هر دِن,
هر رات کالی هَے,
جِّتھے هر سوےر پھاکا هَے;
هر سام پھاکا هَے,
هر سِآل پالا هَے;
هر مےگھ گِّلا هَے ۔
مَےں چاهناں هنےرا هور گُوڑھا هو جااے ۔
مےری اُڈیک وِچ مےرا بّچا رو رو تھک جااے,
تے تھک کے سَوں جااے,
تے اُهدی ماں ِاس ودھدے هنےرے توں سمجھ لاے
کِ جِس کِرن نُوں لّبھن
مےرا مرداُوپنا نِکلِآ سی گھروں,
اُه کِرن اجے مَےنُوں لّبھی نهیں,
تے مَےں مرد اُه تّکنی جر نهیں سکدا
جو مَےنُوں سرمسار کر داے۔
کلھ پھِر سوےر هووےگی,
رات دی رانی دی بھال سکارتھ هووےگی ۔
پهاڑ دے سِکھر تے کل پھِر چانن دا
چمکدا تاج پَے جاوےگا۔
سُورج کلھ پھِر پانی دیآں اّکھاں وِچ جھاک کے
آکھےگا :
مےرا سارا سِںگرپھ تَےتھوں کُربان اے, مےرے ےار ۔
چانن کلھ پھےر بدلاں دے پھںبِآں 'چوں
کالا جهِر
چُںگھ لاےگا۔
پهاڑاں دے سِکھر تے برپھاں دا کوار
پھےر بےداگ هو جااےگا ۔
چیل بن دی کالکھ وِچ پھےر
سُنهِری چھِلتاں کھُبھ جانگیآں۔
تے پںچھیآں دے ےکھ گلے پھِر پںگھر پَےنگے ۔
پر کِّتھے هَے منُکھ دا سُورج ?
اُهدی جِںدگی دے پانی وی تاں کالے پاے نے ۔
اُهدیآں ناڑاں وِچ وی
کالکُوٹ وِّس پھَےلی هوای اے ۔
اُهدے چیل-بن وی اُداسے نے;
جِنھاں دی هِک 'چوں سُنهِری کِرناں
کِسے جالم جمُور
نے سدا لای پُّٹ سُّٹیآں نے ۔
کِتھے هَے منُکھ دا چانن ?
اُهدی بھال وِچ
پَےراں دیآں بِآایآں هلکان نے ;
اُهدی اُڈیک وِچ بھُّکھے بال
رو رو کے سَوںدے جا رهے نے ;
اُهدے بگَےر پيو
گھر دا راه بھُل جانا چاهُںدے نے۔
