گّل سُنو جی ِاّک دِن دی, جد کیتی آای راس
مَےں اّکھیں سبھ کُجھ تّکِآ, مِلِآ وِّچ ارداس۔
ِاّک دِن ساڈے وِهڑے دے وِّچ, سُّکا پّتا ڈِگِآ۔
اُس نُوں چُّک کے مےرے من نے, کیتی ِاّک پرتِّگِآ۔
کيوں نا پّتا بیج دِآں, کُدرت هرِآ کر دےنا۔
مَےں بھاںڈِآں ’چوں گڑوی چُّکنی, نِّت اُس نُوں پانی دےنا۔
پّتا سُّک تے گلدا جاوے, مےرا دِل پِآ ڈولے۔
تڑکے اُّٹھ ارداس کراں,رّب ِاس دا مُوںه کھولھے۔
ِاّک دِن ِاّک پںچھی نے کر ’تی, پّتے اُّتے بِّٹھ۔
وےکھ بُرا سی مَےنُوں لّگِآ, اُس دا کارا ڈِّٹھ۔
پانی پااُںدے نزر پای, تّکِآ اُّگِآ بُوٹا۔
لال رںگ دے چمکن پّتے, لّگے سُرگ دا جھُوٹا۔
مَےنُوں لّگِآ نانک ساهِب نے, پّتا هرِآ کرِآ
تاں پّتے دی سُنی گای, بڑا دُّکھ سی ِاس نے جرِآ۔
کر سرب وِشواس, کیتی هّتھ جوڑ ارداس
تےری کیتی داتِآ, دُنیآں نُوں آوے راس۔
سانُوں نام خُماری نانکا, چڑھی رهے دِن رات۔
