جدوں کِسے نے اُّکا کیتی نهیں مےری پرواه۔
مَےں آپنی پھُّلاں جِهی سّدھر کاهنُوں لاواں پھاه۔
رّب کرے اُه کھَےر تھیں آوے چِّٹی گھوڑی والا,
دیوا بال بنےرے اُّتے وےکھاں جِس دی راه۔
چِّٹے دےںه وِچ مجمے اںدر سّچ کتل چا کیتا,
کُوڑی دُنیآ دے وِچ سّچ دا بنے نا کوای گواه۔
رُوپ وٹاای پھِردے ِاّتھے گرجاں لوبھاں والے,
تُوں تے آپنی دھَون توں اڑِآ نکلی چِهرا لاه۔
چارے پاسے دِسدا مَےنُوں اُهو ےار سلونا,
سِّدھی اُهدے گھر وّل جاںدی دِل دی هر ِاّک راه۔
پرت کے آ جا سّجنا! هُن تے پرت کے آایآں رُّتاں,
تےرے آن توں پهِلاں کِدھرے مُّک نا جاون ساه۔
روج ای چنّ چڑھا چھّڈدے نے بھوِاں تے جالم واسی,
گّلاں دے سںگ لوکی اںبروں تارے لَےںدے لاه۔
هر کوای هِجر دے رونے روںدا کر وسلاں دا چےتا,
کوای نهیں مےرے جِها ِاکّلا دُنیآ چھّڈی گاه۔
ےاد کِسے نهیں کیتا سانُوں ےاد نا کوای آيا,
فِر کِاُں آپ مُهاریآں ےاداں ڈںگن انّھےواه۔
آپے راںجھا جوگی بنِآ ناتھ سداون والا,
هیر دا دھارن دھار کے آيا سّےد وارِس ساه۔
اُه درسن دیدار نا دےوے سُغرا نَےن تِآهے,
اُهدا وےکھن بنِآ پھِردا اّکھ مےری دا پھاه۔
