کِوےں بولدا بولدا رُک گيا۔
مِرے ناں تے آ کے اُه جھٹ اُک گيا ۔
تُرے ساں سدا تےگ دی دھار تے
تِرے اّگے سِر جھُک گيا جھُک گيا ۔
اُه مںجِل تے پهُںچُو تے پهُںچُو کدوں
سوےرے هی جو کاپھلا رُک گيا ۔
اجے لوڑ سی مَےنُوں اُهدی بڑی
مِرا ےار چھےتی هی کِاُں لُک گيا ?
کای رُک گاے پر جمانے دے نال
مِلا کے کدم مَےں هی ِاک-ٹُک گيا۔
جِنھاں روکِآ مَےنُوں پچھتااے اُه
جدوں اپنی مںجِل تے مَےں ڈھُک گيا۔
بھگَوڑے دوَےتی دی گل نا کرو
بچا کے اُه جان اپنی مر-مُک گيا ۔
تِری تےگ ڈِّٹھی اسیں کُد پاے
دوَےتی دا وےںهدے هی ساه سُک گيا ۔
جمانا اُنُوں ماپھ کردا نهیں
جرا وی ِادھے اّگے جو جھُک گيا ۔
دوَےتی اُدوں بهِنگے امن نال
تِرا مےرا جھگڑا جدوں مُک گيا ۔
هنےرے 'چ اُه بھٹکدا پھِر رِهَے
جِدھا ِاس 'چ ‘همدرد' چنّ لُک گيا ۔
