کوای کوای هی کھِڑے پھُّل وِچ خِزاں ےارو۔
کوای کوای هی جگے رات بھر شمھاں ےارو۔
چلو چل ِاه سفر مُّکدے نے مُکاياں هی,
سماں کدے نا کرے دےر نُوں کھِماں ےارو ۔
رهی همےشاں هنےرے نُوں نوےں سِراں دی تلب,
نهیں کُای دَور اپنے لای نواں ےارو۔
پتا نهیں هار کِسدی هَے جِّت کِسدی هَے,
پتںگے سڑدے نا بُجھدی دِسے شمھاں ےارو۔
گھٹا کوهرے دی چھٹ جااےگی دِلا آخر,
سدا تاں رّکھنی سبھا گھےر نا غماں ےارو۔
لڑو اُڈیک لهُو پینی نا’ اُس سمےں تیکر,
جدوں کُ تک هَے لهُو جان وِچ رواں ےارو۔
