چڑھ گاے جو بھےٹ نپھرت دی
پِآر وِّچ ےکین درسااُن کِوےں
بنا دِّتے گاے سی جو کتلگاه
اُهناں گھراں دیآں برُوهاں تے
کوای پَےر دھرن جاوے کِوےں
دِلاں وِّچ جِهناں دے
جهِر سی بھر دِّتا گِآ
اُه اپنے هّتھاں نال
اںمرِت پِلاون کِوےں
جِهناں ماںواں نے
تّکے ناں مُوںه پُّتاں دے
اُه دیوالی دی رات
دیوے جگاون کِوےں
کھُسیآں رودھ دِّتیآں
جِهناں دیآں سمےں دے ساسکاں
اُه لوک مهِل آپنے هُن
سجاون کِوےں
کٹا لاے هّتھ جِهناں
هّکاں لای لڑنے دی کھاتِر
اُه هُن
کھُسیآں دے انار چلاون کِوےں
مّتھا مار مار تے تھّک هارکے
بَےٹھ گاے نے بهُتے
بےسمجھاں نُوں کوای جاکے
سمجھاوے کِوےں
چھّڈ گھر بار آپنے
جو هو گاے نے بے-وتن
واپس گھر آپنے اُهناں نُوں
کوای لِآوے کِوےں۔
