کوای ناارے لگا, جھںڈے جھُلا کے سُرکھرُو هويا۔
کوای مستی 'چ بس کوِتا سُنا वे سُرکھرُو هويا۔
سی راتیں جھاںجراں چھنکا رهی جد پَون پربت 'تے,
تاں بّدل باںس 'تے هںجھُو وها کے سُرکھرُو هويا۔
کِتے مِنّتاں, کِتے پھُرماِاساں دا دَور-دَورا هَے,
ِاه بںدا کَون هَے جو سِر هِلا کے سُرکھرُو هويا!
کوای ڈُّب کے, کوای تر کے نِبھااُںدَے سُپنِآں تاایں,
کوای تَےراک نا سُپنے نِبھا کے سُرکھرُو هويا !
مُسّور نے تاں پُوری رات وِّچ مجمُون گھڑِآ سی,
ِاه درسک هَے جو ِاّکو نیجھ لا کے سُرکھرُو هويا !
نپھے-نُکسان تاایں تولدا رهِںدا هَے سِر بهِ کے,
ِاه دِل جھّلا تاں ِاّک چھّلا وٹا کے سُرکھرُو هويا۔
کوای چیکے جاں ِاسدی چوبھ وِّچوں مارپھت بھالے,
سماں آدےس نُوں ‘اںکُس' بنا کے سُرکھرُو هويا۔
