جِںدے نی کَون گیت تےرا گااے
هر ِاک سبد سںدھُوری رںگ دا
ارتھاں توں سرمااے
گیت مےرے دے هر اّکھر وِّچ
مهِک هَے سںدلی ساهاں دی
جِس گلیاَوں ساڈا ےار گُجردا
دھُوڑ هاں اُهناں راهاں دی
هاڑا وے ! کوای داے دِلاسا
پَےر نا پُّٹِآ جااے
گیت مےرا اُس بوهڑ دی ٹاهنی
جِّتھے کُڑیآں جھُوٹن پیںگھاں
آپ تاں جھّٹ گھریں تُر جاون
ساڈے نَےن نا نیںداں
اسیں اُنیںدے کای جنم توں
کوای نیںدر بنکے آاے
تارے تاں ٹُّٹدے لّگی واںگُو
سُورج کّل مُکّلا
اّج ڈُّبکے کّل پھِر چڑھ آوے
لَے کِرناں دا پّلا
چنّ ورگے نِرموهی مِترا
کےهڑا توڑ نِبھااے
موه دا سادھُو در توں مُڑجے
سُپنے جان سراپے
کوای ِاچھراں پُورن نا جںمے
جیںدے مر جان ماپے
سبھے گیت مےرے لُونا ورگے
جوبن کَون هںڈھااے
گیت مےرے دیآں سبھے سدھراں
سُپنا جِوےں کُآری دا
نویں وِآںدڑ دی سںگ ورگا
جد پانی سِر توں واری دا
جِںد-کستُوری مهِکاں وںڈدی
اّج جھولی کَون پُآاے
موه دا ساک جِنا سںگ کیتا
بنگے واںگ سریکاں
دُّدھ دا رُوپ دھارکے آاے
اّج پانی دیآں لیکاں
اّدھ-اسمانی هُوک هِجر دی
جِںد کُوںج واںگ کُرلااے
گیت مےرے دِآں نَےناں دے وِّچ
سُپنے لّکھ درِآواں دے
مواے پُّت نُوں روج اُڈیکن
درد اجِهیآں ماواں دے
پُّت جںمکے وی بنن نا ماواں
مےرے گیت اُهناں دے جااے
جِںدے نی کَون تےرا گااے
هر ِاک سبد سںدھُوری رںگ دا
ارتھاں توں سرمااے
