جیکُوں مّچھی تڑپھدی پھس شِکاری-جال,
جیکُوں شولا مّچدا هوا-پھراٹے نال,
مےرا دِل وی پھڑکِآ چِںتا وِچ غلتان,
اےس دُّکھ دی گھڑی دا سماں نا مُکدا جان ۔
توتا جِاُں کر ڈکِآ بںد پِںجرے وِچکار,
اےداں لںگھدا سماں سی گھِرِآ دُّکھاں مجھار,
کَوڑا کَوڑا لگدا, مِّٹھا جو سںسار ۔
کّلا بِستر لےٹِآ, تُوں سُن مےرے میت ۔
درشن اپنی مااُں دا نا اُپجاوے پریت ۔
تُوں مِترا ! گّپی اجب, گلاں کرےں اپار,
پر مَےں تَےتھوں بھجِآ, جِّداں تُوں بیمار ۔
پرِے مِترا ! نا بھاںودے نیںدر اتے خُراک,
مِّٹھے پھُّل مُسکااُںدے, مےرے لای هلاک ۔
من وِچ شکتی مُول نا, رهی بےچَےنی ڈھےر,
ِاک چھِن دے لای سُکھ نا, دِل وِچ سکیاے هےر ۔
پرِے مِترا ! دُّدھ پھِٹِآ, کںڈِآں تے وِشرام,
بولی گںگا رام دی, بھَےڑی لّگے تمام ۔
وَےداں بھانے مُّکِآ, مےرا پانی انّ,
کهِن جوتشی اےس دے بُرے سِتارے هن ۔
ِاک واری وِچ نیںد دے سُپنا ِاه سی, جان,
دِل مےرے نُوں چھُه گِآ ِاک پردےسی آن ۔
جدوں اچانک جاگِآ, اُه هويا سی لوپ,
مےرا دِل نّچ اُٹھِآ, داگ خُشی دی توپ ۔
پرِے مِترا ! مَےں کںبِآ, چھِڑی مَےنُوں جھرناٹ,
هويا تدوں اروگ مَےں, سجِآ گھر دا ٹھاٹ ۔
مَےنُوں چںگا لگدا, سارا هی سںسار,
ڈر بھجِآ, دے گای تد سُںدرتا دیدار ۔
پھےر وِچاراں وِچ کراں جادُو-چھُه جد ےاد,
تن لهِرے نو-کںبنی, سُکھ دا آوے سواد ۔
من مےرا وِسماد وِچ, کَون کَون سی اُه,
وےکھو دَےوی کرِشن جی ساهوےں گاے کھڑو ۔
