دُنیآں اںدر مےری بھاای هور نا ٹھاهر,
بھٹک بھٹک کے ڈِگدا ڈھهِںدا, نیچ جات دا,
شرن تےری مَےں آيا ۔
بوجھ آپنا تےرے چرنیں رکھِآ هے بھگوان !
مِهر-پھُهار سِهت دی پا کے ناش کریں دُکھ سارے,
کوای بیماری درد رهے نا,
گاواںگا جس تےرے ساهِب,
منّاںگا مَےں سارے تےرے هُکم, هے مےرے بھگوان !
چوٹ نگارے سبھ تھاں لا کے, تےری ديا سلاهواں,
تےرے ناں دی گُوںج پا دِآں,
پاسا کوای رهے نا خالی,
تِرا نامنا پھَےلاواں مَےں, هے مےرے بھگوان !
سبھ کِرساناں کامِآں وِچ مَےں, بهُ پھلِآ بهُ پھُلِآ,
نام مهان تِرے نُوں پِآراں,
بن کے نفر کاهن اپنے دا
مَےں آيا جس گاون تاایں, هے مےرے بھگوان !
بناں, کھےتیآں دی راکھی دا مَےنُوں مِلِآ کارج,
تےرے پشُو چراون سںدا;
مِری ےوگتا جانن والے
مِری پریکھِآ لَےون والے, هے مےرے بھگوان !
مالی مَےنُوں بناویں اپنا, دھرتی گوڈ کراویں,
اتے بُوٹِآں تاایں پالاں,
جے مَےں کوای ٹھُک نا بنّھاں,
مَےنُوں نال درِڑھتا دںڈیں, هے مےرے بھگوان !
مےری نار تے بّچے جیون پا کے مِری کماای,
مَےں هونا هَے ٹھیک سهاای
آشرِت همساياں دے تاایں,
مَےنُوں تاں هی لوڑ کِرت دی, هے مےرے بھگوان !
لک ولاواں لَے کے دےویں, نِسدِن پهِنن تاایں,
دُوجِآں دیآں زرُوری لوڑاں
دے لای مَےں هَے مںگناں,
هور کپڑا کّجن والا, هے مےرے بھگوان !
نَوں دروازِآں والی مےری گھِری هوای هَے کُّلی,
مںدبھاوی بھُوتاں دے جھُںڈ توں,
جادُو ٹُونِآں نے دُکھ دِّتا,
دُور کرو ِاهناں نُوں مَےتھوں, هے مےرے بھگوان !
مےرے لای ِاک راه بنااَو, هووے بهُت سُکھالا,
تاں جو مَےتھوں ڈردے رهِون
بھُوت, چور تے راکھش بھاری;
نےڑے مُول نا آون سارے, هے مےرے بھگوان !
