کُدرت دیآں داتاں دا, ڈاڈھے سی لںگر لايا۔
اّڈی جھولی تاں مَےنُوں, شُکرانا مِل پرساد گِآ۔
اسیں اُهدا دھنّواد کیتا, شُکرانے داتاں دےن لای۔
تےری جھولی شِکوے وی سی, بَےٹھے کای جِنّھاں لَےن لای۔
اَوس کِها تَےنُوں تاں دِّتا, کِاُںکِ تُوں مَےنُوں جاندا اےں۔
شِکوِآں تُوں نا هامی بھردا, ’تے شُکرانے ماندا اےں۔
مَےں کِها شِکوے کاهدے, جد هاسے غم تُوں نال هَےں۔
مےرا کی اے سبھ تےرا, کّلے-کّلے جد تُوں نال هَےں۔
مَےنُوں تاں تُوں هر تھاں دِّسےں, مےرے وی تُوں آيا هِّسے۔
آپاں تے تےرے گُن گااُنے, هر شُکرانے تےرے کِّسے۔
تےرے در کھڑھی, کر تاڑنا, سوهنے کرن وِهار لای۔
جِهڑے بںدِآں رُّکھ لا دِّتے, اُهناں وی نِهار لایں۔
تے آ جو رّب جی, جل چھک لاَو, تےرے در توں آيا اے۔
سرب نُوں زرا سبر بخش ديو, پی کے وی تِهايا اے۔
نالے گںدے کردے پانی جو, جھولی شُکرانے پا جانا۔
رُّکھ لااُن لای سُوچِت کرکے, سارے شِکوے لَے جانا۔
