تُوں هی دّس کُجھ دِل دیوانے۔
ِاه هںجھُو هن جاں اپھسانے۔
کھالی-کھالی سیسے مےرے,
کھالی-کھالی سبھ پَےمانے۔
سبھ ِاّکو ورگے لگدے هن,
کی آپنے تے کی بےگانے۔
ِاه تاں مےرا سهِر هَے ِاس وِچ
کوای تاں مَےنُوں پهِچانے۔
مےرے سپھر دے هِّسے آاے
کُجھ گُلسن تے کُجھ ویرانے۔
کی پهِچاناںگے دُنیآں نُوں,
اسیں هاں کھُد توں هی بےگانے۔
