کُجھ مسلا هَے بےگانا کُجھ اپنے گھر دا هَے۔
ِاس دےش دا تاں نکشا, هُن کھُون چ تردا هَے۔
’نھےری نُوں هوا تازا, هرگِز نا سمجھ لَےنا,
مِّٹی هَے جاں گھّٹا هَے, اُڈدا هويا گردا هَے۔
کُجھ کُجھ نے چھٹے بّدل, اسمان نے اّکھ جھپکی,
مهِتاب جِها چِهرا چڑھدے ’چوں اُبھردا هَے۔
مَوسم هی بدل جاںدَے ِاس شهِر دا وےکھ لاُ,
اُه اپنے گھروں باهر, جد پَےر وی دھردا هَے۔
چھاں دےن وی لّگا هَے, جاں پھِر هَے اجے چھوٹا,
جو هّتھیں لايا سی, کیه هال شجر دا هَے۔
دِن چڑھدے گاے دفتر, ’تے شامی گھرے پرتے,
اخبار تے پھِر ٹی.وی., بس وکت گُزردا هَے۔
پلکاں تے بِٹھايا سی, جِس شخس نُوں لوکاں نے,
اُس شخس دا ناں لَےنوں, اج هر کوای ڈردا هَے۔
جےکر هَے تےه لّگی, تاں هور کِتے جااَو,
ِاه مَوسمی جھرنا هَے, برساتاں 'چ وگدا هَے۔
