کُجھ پّتے مِری هوںد توں جھڑ کے۔
سمِآں دے دامن 'تے ڈِّگے۔
جِسماں تے جںمی سدیآں دی,
کدوں بھلا ِاه مِّٹی لّتھے۔
کُجھ تسویراں لاای رّکھنا,
اپنے گھر دیآں کںدھاں اُّتے۔
جیا کردا هَے وےکھن نُوں هُن,
پانی 'تے پرچھاوےں تردے۔
نیںدر دی ِاّکو جھپکی وِچ,
کای ڈرااُنے سُپھنے وےکھے۔
گِآ گُآچ اُه راهواں دے وِچ,
اُسنُوں گھر هُن چِّت نا چےتے۔
پِںڈ دے وِچ پھِری کںبنی,
جکھم پُرانے جد وی کھُلھے۔
