آدمی دے ختم هون دا فَےسلا
وکت نهی کردا
هالتاں نهی کردیآں
اُُه خُد کردا هَے
هملا اتے بچاا
دووےں بںدا خُد کردا هَے
پِآر بںدے نُوں دُنیآں 'چ
وِچرن دے ےوگ بنااُںدا هَے جاں نهیں
ِانّا زرُور کِ,
اسیں پِآر دے بهانے (آسرے)
دُنیآں وِچ وِچر هی لَےںدے هاں
مُکتی دا جد کوای راه نا لّبھا
مَےں لِکھن بهِ گِآ
مَےں لِکھنا چاهُںدا هاں بِرکھ
جاندے هواے
کِ لِکھنا بِرکھ هو گِآ
مَےں لِکھنا چاهُںدا هاں پانی
آدمی, آدمی مَےں لِکھنا چاهُںدا هاں
کِسے بّچے دا هّتھ
کِسے گوری دا مُّکھ
مَےں پُورے زور نال
شبداں نُوں سُّٹنا چاهُںدا هاں آدمی وّل
ِاه جاندے هواے کِ آدمی نُوں کُجھ نهیں هونا
سانُوں اجِهے راکھِآں دی لوڑ نهیں
جو ساڈے 'تے آپنے مهِلاں 'چوں هکُومت کرن
سانُوں کامِآں نُوں اُنھاں دیآں داتاں دی لوڑ نهیں
اسیں آپو وِچیں سبھ پھَےسلے کراںگے
آ گاے مےرے بیتے هواے پلاں دی گواهی دےن والے
آ گاے کبراں 'چوں سُّتے پلاں نُوں جگااُن والے
اُنھاں دی آدت هَے, ساگر 'چوں موتی چُگ لِآاُنے
اُنھاں دا نِّت کںم هَے, تارِآں دا دِل پڑھنا
مےرے کول کوای چِهرا
سںبودھن کوای نهیں
دھرتی دا جھّلا ِاشک شاِاد مےرا هَے
تے تاهیاَوں جاپدَے
مَےں هر چیز اُّتوں هوا واںگُوں سرسرا کے لںگھ جاواںگا
سّجنوں مےرے لںگھ جان توں مگروں وی
مےرے فِکر دی باںه پھڑی رّکھنا
هزاراں لوک هن
جِنھاں کول روٹی هَے,
چاںدنیآں راتاں هن, کُڑیآں هن
تے 'اکل' هَے
هزاراں لوک هن, جِنھاں دی جےب 'چ هر وکت کلم هُںدی هَے
تے اسیں هاں
کِ کوِتا لِکھدے هاں ۔
