کُجھ تِڑکدا هی جا رِها تےرے تے مےرے درمِآن ۔
ِاه کَون هَے جو آ رِها تےرَے تے مےرے درمِآن ۔
رِشتے دی تانی لگ رهی وےکھن نُوں کِنّی سرل, پر,
کُجھ اُلجھدا وی جا رِها تےرے تے مےرے درمِآن ۔
ِاک درد هَے جو پِگھلدا جھُوٹھی جِهی مُسکان وِچ
تے هںجھ بن پتھرا رِها تےرے تے مےرے درمِآن ۔
وسلاں دا سُورج چھِپ گِآ هَے چھِنک کے چانن جِها
هَے گم دا بّدل چھا رِها تےرے تے مےرے درمِآن ۔
ِاه موه مُهّبت دوستی دے کھتم هی هو جان دا
کھترا هَے ودھدا جا رِها تےرے تے مےرے درمِآن ۔
خُد هی اُٹھا کے تُردا, سّچ دی سلیب هُںدَے۔
سُورج دے واںگ روشن, اَوهی ادیب هُںدَے ۔
چوگے دی بھال دے وِچ اُڈدے نے سبھ پرِںدے
شامیں جو پرت آوے اُه کھُش نسیںب هُںدَے۔
رهِںدا هَے دُور بھاںوے اُه مِهربان مهِرم
ساهاں دے واںگ هر پل دِل دے کریب هُںدَے
جو سِر نِوا کے بَےٹھا مزلُوم, بےسهارا
زروانِآں دی بستی وِچ اُه گریب هُںدَے ۔
جد وی پھرےب جھلکے اُهدے نکاب هےٹھوں
تد هُسن دا نزارا سچمُچ اجیب هُںدَے ۔
