کُّجھ سهِرا آباد کرنگے, کُّجھ دیواراں لّبھنگے
ِاه بستی جد اُجڑےگی تاں کَےش هزاراں لّبھنگے ۔
کِسراں مّتھا لاواںگے پھِر وےلے دے مُختاراں نال,
خَوف دے پاروں ساڈے جزبے جےکر غاراں لّبھنگے ۔
گِنے چُنے کُجھ شبداں تّک مهِدُود کرو نا سوچاں نُوں,
نویآں بهِراں لّبھوگے تاں, لفز هزاراں لّبھنگے ۔
مےری سوچ دے پاگل پںچھی, جاونگے جِس پاسے نُوں,
مست فِجاواں, شوخ اداواں, تے مهِکاراں لّبھنگے ۔
ِاهو جِها وی دَور آوےگا, دُنیآں دے ِانساناں تے,
سِر دھرتی تے ڈِّگے هونگے, پر دستاراں لّبھنگے ۔
اںبراں دے وسنیک جے آون, دھرتی تے ِاک وار 'سلیم',
ٹُّکن مارن دے لای اُه وی بس دیواراں لّبھنگے ۔
