پّليوں پَےسے خرچ کے, اجکّلھ چھپے کِتاب
لِکھے چھپے جاں چُپ رهے, شںمی کرے هِساب
شںمی کرے هِساب, کِاُں تُوں لَے لِآ پںگا
لِکھن پڑھن دے شَوک نے, کر چھّڈِآ اے کںگھا
اَےپر شَوک نِرالا, رُوه هو گای رازی
لوکاں نُوں کی کرنا , رّکھنا راںجھا راجی
جَےسی دُنیآں هو گای, تَےسا هويا رّب
وےکھے رںگ جهان دے, سارے وےکھے ےّبھ
سارے وےکھے ےّبھ, کِنّے پاے خِلارے
لَے کے رّب دا ناں, کِںجھ بےدوشے مارے
بھٹکے سّچے راهوں, گھر گھاٹ گوااے
تَوبا کیتی رّب, هّتھ کنّاں نُوں لااے
جوتِش لا کے وےکھِآ, جاگن چںگے بھاگ
کد رُّت آاُ سُهاونی, لّگے سُریلا راگ
لّگے سُریلا راگ, ِاّک سُپنا رهِ گِآ
کّکھوں هَولے هوگے, لُّٹ پاںڈا لَے گِآ
هّک سّچ دے راه نے بڑی مِهنت والے
شاٹکّٹ دے گےڑ دے سبھ نے گھالے مالے
ماں بولی دے نام تے, ٹھّگیآں مارن لوک
پھےسبُّک دے جال وِّچ, کُںڈیآں پااُںدے لوک
کُںڈیآں پااُںدے لوک, تے کردے گھالے -مالے
گُرمُکھی توں شاهمُکھی دے, هواے کھےڈ نِرالے ۔
ٹھّگی ٹھوری مارکے, پار لگااُںدے نّایآ
شمی ےارا وےکھ لَے, هُںدی تا-تا تھّایآ
کرن پڑھاایآں دّب کے, بّچے سارا سال۔
سال بااد جا بَےٹھدے, وِّچ پریکھِآ هال۔
وِّچ پریکھِآ هال, کِنّے پَے جاںدے پںگے۔
تِنّ گھںٹے لای سارے, بّس رهِںدے نے ٹںگے۔
پھےلھ پاس دا چّکر بن پّکھا سِر گھُںمے۔
کرماں والا وِرلا, شمی اےس چّکر ‘چوں لںگھے۔
اّٹھ جماتاں پڑھ گاے, کوای نا هووے پھےلھ۔
نَوویں دسویں اڑ گاے, وِگڑے اَےسا کھےلھ۔
وِگڑے اَےسا کھےلھ, تے اُّڈ جاںدے توتے۔
ِاّکو رّسے بنّھ لاے, کِس نے گھوڑے کھوتے ۔
کَےسی سِّکھِآ دے رهے, دےش دے نیتی گھاڑے ۔
شمی سمجھ نا آوے , جو پَے گاے پُآڑے۔
ڈِگری پُوری کر لای, وےکھ پُستکاں ڈھےر ۔
اَےسا کھهِڑا چھّڈِآ, مُڑ نا تّکِآ پھےر۔
مُڑ نا تّکِآ پھےر, سّد لِآ رّدی والا۔
سبھ کِتاباں وےچیآں, لَے کے ساه سُکھالا ۔
پڑھنا – لِکھنا چھّڈ کے, نِرے نوٹ هی چھاپے۔
ماڑے ڈھّگے واںگ شمی, کردا رِها سِآپے۔
نکل امر هَے دوستا , کوای نا سکے مار۔
ِاس دے تارے تر گاے, ڈُّبدے نا مںجھدھار ۔
ڈُّبدے نا مںجھدھار ,جا لّگدے نے کںڈھے۔
رّکھن پڑھاکُو خار ,اکھے کی گّڈنے جھںڈے ۔
اَےپر شمی وےکھ, کِںجھ پَے جاںدے نے پںگے۔
لںبی رےس نُوں جِّتدے, پاڑھے هی لااُن دُڑںگے۔
سورگ لوک دے دےوتے, بَےٹھے ڈاڈھے دُور۔
لَے کے بلیآں مُّکرے, کهِںدے کِهڑی هُور?
کهِںدے کِهڑی هُور, کِهڑی هَے دارُو اےتھے?
سبھ رهِمتاں رول, دےنا کی جھاڑُو اےتھے?
اُمر اجاایں گال آپنی جُون گواای ۔
چںگے دِن دی بھال, شمی دی سُرت گواای۔
پّگاں کےسری بنّھ کے, چّلے ڈھانی بنّھ۔
بھگت سِںگھ دی سوچ نُوں, لااُنے چار چنّ۔
لااُنے چار چنّ, لگا کے اُّچے نارھے۔
بھاشن وّڈے جھاڑ, پھڑ لَےںدے نے تارے۔
پر اُس دے کرم دا, ِاه نا بندے هانی ۔
شمی پھوکے نکلچی, بس دُهرااُن کهانی۔
