سرون پانی بھردے نُوں, تیر کوای ڈںگ بهِںدا هَے۔
کُڑیآں سهُرے جاںدیآں نُوں, پِںڈ الوِدا کهِںدا هَے۔
سُوهی مهِںدی لاچڑ پھڑدی هَے, سُرمے نُوں شرم جِهی چڑھدی هَے۔
مد زری دے زرد سِرهانے نے, چاا-چوز وی چاںبھل جانے نے۔
لال ڈورے ‘چ سُرخی آنی هَے, لِف نابرداری جانی هَے۔
چار لاواں جِهدے نال لایآں نے, چار ےُّگاں تیک نِبھانی هَے۔
گولاں نے رےتا رںگنا هَے, جد پِّپلی پاسوں لںگھنا هَے۔
ِاس ٹیر-ٹّبر دی چھِںدی نے, بوهڑاں کولوں سںگنا هَے۔
وڑ-وےد پِںڈا دے دّسنے نے, شهِراں دی بولی سِّکھنی هَے۔
ِاه تکدیروں تھُڑیآں نے, تکدیر بےگانی لِکھنی هَے۔
تّک وےلاں واںگُوں ودھدیآں نُوں, باپُو دا دِل ڈردا هَے۔
کّچی کںدھ دیآ سِریآں ‘تے سُپنے وِّچ ِاّٹاں دھردا هَے۔
کُوںجاں, کنکاں نُوں مِهنا هَے, جے وِّچ وِساکھے رهِنا هَے۔
تّتی-رُّت وِّچ کُڑیآں لای, گھر ماهی دا گهِنا هَے۔
سُوهی شگناں دی پھُلکاری نا' نابھی چیرا کھهِںدا هَے۔
کُڑیآں سهُرے جاںدیآں نُوں, پِںڈ الوِدا کهِںدا هَے۔
جل مِّٹھ جاںدا کھُوهاں دا, جد رُوهاں ‘چ رںگت رسدی هَے۔
پھِر پھّگن چےت دی دھُّپ جِهی, سُولاں دے پِںڈے ڈسدی هَے۔
ٹھیکر پهِرے دِںدیآں نے, خاباں, سُرخاب-خِآلاں نُوں۔
نالے چُنّیآں وِّچ ترُّپدیآں نے, دُّدھ-موتی بدکھش لالاں نُوں۔
جد مهِک-پںزےبی پَون کوای, نابھی جِهے نگمے گااُںدی هَے۔
نِںماں نُوں چاشن چڑھدی هَے, اّکاں وِّچ کھںڈ سمااُںدی هَے۔
مَوج-مےلے, رسم, تِاُهار جِهے, هن کُڑیآں دے ِاںتزار جِهے۔
ویرو دے ديو جو وی سردا هَے, ساڈا مںگن نُوں جیا کردا هَے۔
جدوں مِٹرںگیآ کںدھاں توں سُوهی لاںگڑ بھُردی هَے۔
اَودوں اںمی سانُوں تورن دے خاباں دے وِّچ کھُردی هَے۔
ِاهناں دا لکھ شُکرانا هَے, ِاهناں نُوں ڈھےر 'جا سِجدا هَے۔
خَورے کِاُں ِاهناں دے گیتاں وِّچ, دِل ‘جا مےرا بھِّجدا هَے۔
پیگھاں بن هاکر لا لَےنا, اڑیاَو ِاّک جھُوٹا رهِںدا هَے۔
کُڑیآں سهُرے جاںدیآں نُوں, پِںڈ الوِدا کهِںدا هَے۔
